آلودگی پلاستیک یکی از چالش‌های زیست‌محیطی تعیین‌کننده زمان ما است، و در حالی که مشکل قابل مشاهده - کیسه‌های پلاستیکی شناور در اقیانوس‌ها، بطری‌های پر از زباله در سواحل - بیشتر توجه را به خود جلب می‌کند، جنبه پنهان و بالقوه موذی‌تری وجود دارد که دانشمندان تازه شروع به درک کامل آن کرده‌اند: آلودگی نانوپلاستیک. نانوپلاستیک‌ها - ذرات پلاستیکی کوچکتر از 1 میکرومتر، یا یک{5}}هزارم میلی‌متر - آنقدر کوچک هستند که می‌توانند از موانع بیولوژیکی عبور کنند، در اندام‌ها تجمع کنند و به طور بالقوه باعث آسیب-در سطح سلولی شوند. آنها در اقیانوس ها، در آب شیرین، در خاک، در هوایی که تنفس می کنیم و به طور فزاینده ای در بدن انسان یافت می شوند. و یکی از منابع مهم نانوپلاستیک ها بسته بندی هایی است که ما هر روز استفاده می کنیم - به ویژه بسته بندی های پلاستیکی که در طول زمان به ذرات کوچکتر و کوچکتر تجزیه می شوند. در این مقاله، علم آلودگی نانوپلاستیک ناشی از بسته‌بندی را بررسی می‌کنیم و بررسی می‌کنیم که چگونه خمیر قالب‌گیری شده و سایر مواد بسته‌بندی مبتنی بر الیاف{12} راهی را به سوی کاهش انتشار میکروپلاستیک و نانوپلاستیک ارائه می‌کنند. این یک حوزه پیچیده و در حال تکامل از علم است و ما از آخرین تحقیقات استفاده خواهیم کرد و در عین حال در مورد آنچه می دانیم و آنچه نمی دانیم صادق باشیم.
شناخت نانوپلاستیک ها: چیستی آنها و چرا اهمیت دارند
برای درک اینکه چرا نانوپلاستیک ها نگران کننده هستند، به درک اصطلاحات و علم کمک می کند.
آلودگی پلاستیک بر اساس اندازه ذرات طبقه بندی می شود. ماکروپلاستیک‌ها قطعات بزرگتر از 5 میلی‌متر - بطری‌ها، کیسه‌ها و بسته‌بندی‌هایی هستند که می‌توانیم ببینیم. میکروپلاستیک‌ها ذراتی هستند بین 1 میکرومتر تا 5 میلی‌متر - به اندازه‌ای کوچک که توسط جانداران دریایی بلعیده شوند و از سیستم‌های تصفیه آب عبور کنند. نانوپلاستیک‌ها ذرات کوچکتر از 1 میکرومتر - آنقدر کوچک هستند که با چشم غیر مسلح قابل مشاهده نیستند و تشخیص و اندازه‌گیری آنها حتی با تجهیزات تخصصی دشوار است. همچنین دسته‌ای به نام پلاستیک‌های زیر میکرونی{11} وجود دارد که با قسمت بالایی محدوده نانوپلاستیک همپوشانی دارد.
نانوپلاستیک ها عمدتاً از طریق تکه تکه شدن قطعات پلاستیکی بزرگتر تشکیل می شوند. هنگامی که پلاستیک در معرض نور خورشید (تابش UV)، نوسانات دما، ساییدگی مکانیکی (عمل موج، سنگ زنی، اصطکاک) و تخریب شیمیایی (اکسیداسیون، هیدرولیز) قرار می گیرد، شکننده شده و به قطعات کوچکتر و کوچکتر تبدیل می شود. این فرآیند که هوازدگی یا پیری نامیده می شود، در سطح میکروپلاستیک متوقف نمی شود - تا مقیاس نانو ادامه می یابد. یک بطری پلاستیکی می تواند طی چندین دهه قرار گرفتن در معرض محیط زیست، به میلیاردها ذره نانوپلاستیک تقسیم شود. نانوپلاستیک‌ها همچنین می‌توانند مستقیماً از محصولات در حین استفاده آزاد شوند - به عنوان مثال، منسوجات مصنوعی در حین شستشو، میکروالیاف را آزاد می‌کنند، سایش لاستیک باعث آزاد شدن ذرات در حین رانندگی می‌شود، و بسته‌بندی پلاستیکی مواد غذایی می‌تواند ذرات را در هنگام گرم شدن، ساییدگی یا قرار گرفتن در معرض مواد غذایی خاص آزاد کند.
چیزی که نانوپلاستیک ها را به ویژه نگران کننده می کند اندازه آنهاست. در مقیاس نانو، مواد رفتار متفاوتی نسبت به مقیاس های بزرگتر دارند. ذرات نانوپلاستیک می توانند از موانع بیولوژیکی عبور کنند که ذرات بزرگتر نمی توانند - از سد روده، خون-سد مغزی، سد جفتی عبور کنند. آنها می توانند توسط سلول ها جذب شوند، در اندام ها تجمع کنند و به طور بالقوه باعث التهاب، استرس اکسیداتیو و آسیب سلولی شوند. آنها همچنین می توانند به عنوان حامل سایر آلاینده ها عمل کنند - افزودنی های پلاستیکی (فتالات ها، بیسفنول ها، بازدارنده های شعله) و آلاینده های محیطی (فلزات سنگین، آلاینده های آلی پایدار) که به سطح پلاستیک جذب می شوند - و این مواد شیمیایی را به ارگانیسم ها و اکوسیستم ها منتقل می کنند. در حالی که اثرات کامل نانوپلاستیک‌ها بر سلامتی هنوز در حال مطالعه است - و بحث‌های قابل توجهی در جامعه علمی در مورد سطوحی که آنها باعث آسیب می‌شوند وجود دارد -، اصل احتیاط نشان می‌دهد که کاهش آلودگی پلاستیک در منبع یک رویکرد معقول است در حالی که علم به تکامل خود ادامه می‌دهد.
بسته بندی به عنوان منبع آلودگی میکروپلاستیک و نانوپلاستیک
بسته بندی بزرگترین استفاده از پلاستیک در جهان است و تقریباً 40 درصد از کل پلاستیک تولید شده را تشکیل می دهد. همچنین یکی از بزرگترین منابع آلودگی پلاستیکی است، زیرا بسته‌بندی معمولاً یک-استفاده - برای یک بار استفاده و سپس دور ریختن طراحی شده است. در حالی که بیشتر توجه به آلودگی بسته‌بندی بر روی ماکروپلاستیک‌ها (ضایعات قابل مشاهده) متمرکز است، بسته‌بندی نیز از طریق چندین مسیر منبع مهمی از میکروپلاستیک‌ها و نانوپلاستیک‌ها است.
تکه تکه شدن بسته بندی های دور ریخته شدهاین واضح ترین مسیر است. هنگامی که بسته بندی پلاستیکی زباله می شود یا دفن می شود، در معرض شرایط محیطی - نور خورشید، دما، رطوبت، ساییدگی مکانیکی - قرار می گیرد که باعث می شود به ذرات کوچکتر و کوچکتر تجزیه شود و در نهایت به محدوده میکروپلاستیک و نانوپلاستیک برسد. یک کیسه پلاستیکی می تواند در طول عمر خود در محیط به میلیون ها ذره میکروپلاستیک تکه تکه شود. محل های دفن زباله منبع مهمی هستند زیرا حاوی مقادیر زیادی بسته بندی پلاستیکی هستند و در حالی که محیط دفن زباله تخریب را کند می کند (نور خورشید کمتر، اکسیژن کمتر)، مانع از آن نمی شود - پلاستیک در محل های دفن زباله همچنان به آرامی تکه تکه شود و میکروپلاستیک ها و نانوپلاستیک های حاصل می توانند به آب های زیرزمینی و خاک اطراف نفوذ کنند.
در حین استفاده رها کنید.بسته بندی های پلاستیکی می توانند میکروپلاستیک ها و نانوپلاستیک ها را در طول استفاده معمولی آزاد کنند، نه فقط پس از دفع. به عنوان مثال، ظروف پلاستیکی مواد غذایی می توانند ذرات میکروپلاستیک را در هنگام گرم شدن در مایکروویو آزاد کنند - مطالعات نشان داده است که بطری های پلاستیکی کودک می توانند میلیون ها ذره میکروپلاستیک را در هر لیتر آزاد کنند. روکش پلاستیکی در تماس با غذاهای گرم یا چرب می تواند ذرات را آزاد کند. بسته بندی پلاستیکی همچنین می تواند ذرات را از طریق سایش مکانیکی - آزاد کند، به عنوان مثال، هنگامی که ظروف پلاستیکی در طول حمل و نقل به یکدیگر ساییده می شوند یا زمانی که درب های پلاستیکی به طور مکرر باز و بسته می شوند. در حالی که مقدار ذرات آزاد شده در طی یک بار استفاده ممکن است اندک باشد، قرار گرفتن در معرض تجمعی میلیاردها نفر که هر روز از بسته بندی های پلاستیکی استفاده می کنند قابل توجه است.
رها شدن در حین بازیافتبازیافت پلاستیک شامل فرآیندهای مکانیکی - خرد کردن، آسیاب کردن، شستشو، ذوب شدن - است که می‌تواند ذرات میکروپلاستیک تولید کند. فرآیند شستشو، به ویژه، می تواند میکروالیاف و ذرات میکروپلاستیک را در فاضلاب آزاد کند، که در صورت عدم تصفیه کامل، ممکن است وارد محیط شود. در حالی که بازیافت هنوز به دفن زباله یا سوزاندن ارجحیت دارد (زیرا تقاضا برای پلاستیک بکر را کاهش می دهد)، این یک راه حل کامل نیست، و رها شدن میکروپلاستیک در طول بازیافت، زمینه تحقیقات و نگرانی فعال است.
انتشار اتمسفر.انتشار میکروپلاستیک ها و نانوپلاستیک ها در اتمسفر از بسته بندی های پلاستیکی کمتر شناخته شده اما بالقوه قابل توجه است. هنگامی که پلاستیک گرم می شود (در طول تولید، در حین سوزاندن، یا حتی در حین استفاده در محیط های گرم)، می تواند ترکیبات آلی فرار و ذرات نانوپلاستیک بالقوه را در هوا آزاد کند. سایش مکانیکی پلاستیک در طول ساخت، حمل و نقل و جابجایی نیز می تواند ذرات میکروپلاستیک موجود در هوا را تولید کند. این میکروپلاستیک‌های اتمسفر را می‌توان در فواصل طولانی حمل کرد و در مناطق دورافتاده رسوب کرد - مطالعات میکروپلاستیک‌ها را در برف قطب شمال، دریاچه‌های کوهستانی و در آب باران یافتند - که نشان می‌دهد آلودگی پلاستیک واقعاً یک مشکل جهانی و جوی است، نه فقط یک مشکل اقیانوس.
چگونه خمیر قالب‌گیری شده رهاسازی میکروپلاستیک و نانوپلاستیک را کاهش می‌دهد؟
بسته‌بندی خمیری قالب‌گیری شده مشکل میکروپلاستیک و نانوپلاستیک را در منبع - با جایگزینی بسته‌بندی پلاستیکی با ماده‌ای که میکروپلاستیک یا نانوپلاستیک را به همان روش تولید نمی‌کند، برطرف می‌کند. بیایید نگاه کنیم که چگونه این کار می کند.
بدون تکه تکه شدن پلاستیکاساسی ترین تفاوت این است که خمیر قالب گیری شده از الیاف سلولزی ساخته می شود نه پلاستیک. وقتی خمیر قالب‌گیری شده وارد محیط می‌شود - چه از طریق زباله، دفن زباله، یا کمپوست کردن - به ذرات میکروپلاستیک یا نانوپلاستیک پایدار تکه تکه نمی‌شود. در عوض، زیست تخریب می‌شود: میکروارگانیسم‌ها (باکتری‌ها، قارچ‌ها) الیاف سلولز را به دی اکسید کربن، آب و زیست توده تجزیه می‌کنند، در فرآیندی که هفته‌ها تا ماه‌ها در محیط کمپوست و ماه‌ها تا سال‌ها در خاک یا محل دفن زباله طول می‌کشد. محصولات تخریب طبیعی،-غیر سمی هستند و مانند ذرات پلاستیکی در محیط تجمع نمی‌یابند. در حالی که الیاف سلولز می‌توانند در حین تجزیه به قطعات کوچک‌تری بشکنند، این ذرات آلی طبیعی هستند که به آسانی توسط میکروارگانیسم‌ها مصرف می‌شوند و خطرات زیست‌محیطی یا سلامتی مشابه نانوذرات پلاستیکی ندارند.
عدم انتشار در حین استفادهبر خلاف بسته بندی های پلاستیکی که می توانند ذرات میکروپلاستیک را در حین استفاده آزاد کنند (به ویژه هنگامی که حرارت داده می شوند یا ساییده می شوند)، خمیر قالب گیری شده ذرات میکروپلاستیک مصنوعی را آزاد نمی کند. الیاف موجود در خمیر قالب‌گیری شده سلولز طبیعی هستند و در حالی که ذرات الیاف کوچک از نظر تئوری می‌توانند از طریق سایش آزاد شوند، این الیاف سلولز طبیعی هستند که زیست تخریب‌پذیر و غیرسمی هستند، نه ذرات پلاستیکی پایدار و پیچیده شیمیایی که موضوع نگرانی است. برای کاربردهای تماس با غذا، خمیرهای قالب‌گیری شده با پوشش‌های{4} بر پایه آب، ذرات میکروپلاستیکی را که ظروف پلاستیکی می‌توانند در هنگام گرم شدن آزاد کنند، آزاد نمی‌کند و از دیدگاه میکروپلاستیک، آن را به انتخاب ایمن‌تری برای بسته‌بندی مواد غذایی تبدیل می‌کند.
بازیافت بدون انتشار میکروپلاستیکخمیر قالب‌گیری شده در جریان‌های بازیافت کاغذ بازیافت می‌شود که از فرآیندی متفاوت از بازیافت پلاستیک استفاده می‌کنند. بازیافت کاغذ شامل خمیر کردن (شکستن کاغذ به الیاف در آب)، غربالگری (حذف آلاینده ها) و اصلاح (ساخت محصولات کاغذی جدید) است. در حالی که بازیافت کاغذ باعث از دست دادن مقداری فیبر می شود (الیاف کوتاهی که برای استفاده مجدد خیلی کوچک هستند)، این الیاف سلولزی طبیعی هستند که معمولاً در لجن تصفیه فاضلاب جمع می شوند و می توانند کمپوست شوند یا به عنوان زیست توده استفاده شوند - به عنوان ذرات میکروپلاستیک پایدار وارد محیط نمی شوند. بازیافت کاغذ همچنین شامل فرآیندهای ذوب{4}بالای حرارتی نمی‌شود که می‌توانند میکروپلاستیک‌های معلق در هوا در بازیافت پلاستیک تولید کنند.
کاهش تقاضا برای پلاستیک بکرهر قطعه بسته بندی خمیر قالب گیری شده که جایگزین یک قطعه بسته بندی پلاستیکی می شود، تقاضا برای تولید پلاستیک بکر را کاهش می دهد. تولید پلاستیک بکر خود منبع آلودگی میکروپلاستیک و نانوپلاستیک است - تأسیسات تولید پلاستیک میکروپلاستیک‌ها را از طریق انتشار فرآیند به هوا و آب رها می‌کنند، گلوله‌ها از دست می‌روند (نورده‌های - گلوله‌های پلاستیکی کوچک که به عنوان خوراک استفاده می‌شوند - غالباً در حین حمل و نقل و جابجایی ریخته می‌شوند و تبدیل به منبع قابل‌توجهی از میکروپلاستیک‌ها و زباله‌ها می‌شوند). با کاهش تقاضا برای پلاستیک بکر، خمیر قالب گیری شده به طور غیرمستقیم این منابع بالادستی آلودگی میکروپلاستیک را نیز کاهش می دهد.
علم: آنچه تحقیقات به ما می گوید
مطالعه میکروپلاستیک ها و نانوپلاستیک ها یک زمینه نسبتاً جدید و به سرعت در حال تکامل است و هنوز چیزهای زیادی وجود دارد که ما نمی دانیم. اما تحقیقات انجام شده تصویر نگران کننده ای را ارائه می دهد و از کاهش بسته بندی پلاستیکی در منبع حمایت می کند.
چندین مطالعه میزان میکروپلاستیک های آزاد شده از بسته بندی های پلاستیکی مواد غذایی را تعیین کرده اند. یک مطالعه در سال 2020 که در Nature Food منتشر شد نشان داد که بطری‌های پلاستیکی کودک می‌توانند بین 1 تا 16 میلیون ذره میکروپلاستیک در لیتر را هنگام تهیه با روش‌های استریل‌سازی استاندارد و تهیه شیر خشک آزاد کنند. یک مطالعه در سال 2022 در Environmental Science & Technology نشان داد که کیسه های چای پلاستیکی می توانند میلیاردها ذرات میکروپلاستیک و نانوپلاستیک را هنگامی که در آب داغ غوطه ور شوند آزاد کنند. یک مطالعه در سال 2021 در مجله مواد خطرناک نشان داد که ظروف پلاستیکی مواد غذایی می توانند ذرات میکروپلاستیک را هنگام گرم شدن در مایکروویو آزاد کنند که این مقدار بسته به نوع پلاستیک و دما متفاوت است. در حالی که این مطالعات بر روی انواع محصولات خاص تمرکز دارند، نشان می‌دهند که انتشار میکروپلاستیک از مواد پلاستیکی در تماس با مواد غذایی یک پدیده واقعی و قابل اندازه‌گیری است.
از جنبه زیست محیطی، مطالعات انجام شده میکروپلاستیک ها را تقریباً در هر محیط روی زمین - در آب و رسوبات اقیانوس، در دریاچه ها و رودخانه های آب شیرین، در خاک، در یخ های قطب شمال، در آب باران و در جو پیدا کرده است. یک مطالعه در سال 2023 در Nature Geoscience تخمین زد که در صورت ادامه روند فعلی، تقریباً 11 میلیارد تن زباله پلاستیکی تا سال 2040 در محیط زیست انباشته خواهد شد و بخش قابل توجهی از این در نهایت به میکروپلاستیک ها و نانوپلاستیک ها تقسیم می شود. یک مطالعه در سال 2022 در چشم انداز سلامت محیطی میکروپلاستیک ها را در 80 درصد از نمونه های خون انسان مورد آزمایش قرار داد، و یک مطالعه در سال 2023 در همان مجله میکروپلاستیک ها را در بافت ریه انسان نشان داد که نشان می دهد قرار گرفتن انسان در معرض میکروپلاستیک ها گسترده است و از طریق مسیرهای متعدد (بلع، استنشاق، و تماس بالقوه غیر طبیعی) رخ می دهد.
اثرات بهداشتی قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک و نانوپلاستیک هنوز در حال مطالعه است، و بحث های قابل توجهی در جامعه علمی در مورد سطوحی که در آن آسیب می رسانند وجود دارد. آنچه شناخته شده است این است که ذرات نانوپلاستیک می توانند از موانع بیولوژیکی عبور کنند، در اندام ها تجمع کنند و در مطالعات آزمایشگاهی باعث التهاب و آسیب سلولی شوند. اثرات بلندمدت سلامتی ناشی از قرار گرفتن در معرض سطح پایین- مزمن - که اغلب مردم تجربه می‌کنند هنوز به طور کامل درک نشده‌اند، اما اصل احتیاطی نشان می‌دهد که کاهش قرار گرفتن در معرض یک رویکرد معقول است در حالی که علم به تکامل خود ادامه می‌دهد. چندین سازمان بهداشت عمومی، از جمله سازمان بهداشت جهانی (WHO) و سازمان ایمنی غذای اروپا (EFSA)، خواستار تحقیقات بیشتر در مورد اثرات میکروپلاستیک ها بر سلامتی و اقداماتی برای کاهش قرار گرفتن در معرض انسان شده اند.
توجه به این نکته مهم است که خمیرهای قالب‌گیری شده و سایر مواد بسته‌بندی مبتنی بر الیاف{0}} کاملاً عاری از نگرانی‌های زیست‌محیطی نیستند. تولید خمیر و کاغذ اثرات زیست محیطی خود را دارد - مصرف آب، مصرف انرژی، استفاده از مواد شیمیایی (در سفید کردن و فرآوری)، و در صورت استفاده از الیاف بکر، اثرات بالقوه ای بر اکوسیستم های جنگلی دارد. با این حال، این تأثیرات عموماً از طریق منبع یابی مسئولانه (الیاف بازیافتی، فیبر بکر تأیید شده FSC)، فرآیندهای تولید کارآمد و تصفیه مناسب فاضلاب به خوبی-درک و قابل کنترل هستند. و مهمتر از همه، مواد مبتنی بر فیبر{7}} آلودگی میکروپلاستیک یا نانوپلاستیک پایدار ایجاد نمی کنند - که یک نگرانی منحصر به فرد و رو به رشد در مورد بسته بندی های پلاستیکی است که معادلی در مواد مبتنی بر فیبر ندارد.
فراتر از خمیر کاغذ: رویکردی جامع برای کاهش آلودگی بسته بندی
در حالی که خمیر قالب‌گیری شده بخش مهمی از محلول آلودگی میکروپلاستیک و نانوپلاستیک ناشی از بسته‌بندی است، تنها راه‌حل نیست و گلوله نقره‌ای نیست. رسیدگی به آلودگی بسته بندی نیازمند رویکردی جامع و چند جانبه-است که شامل کاهش، استفاده مجدد، بازیافت و جایگزینی مواد است.
کاهش.موثرترین راه برای کاهش آلودگی بسته بندی در وهله اول استفاده کمتر از بسته بندی است. این به معنای طراحی محصولات و سیستم‌های بسته‌بندی است که استفاده از مواد را به حداقل می‌رساند - اندازه‌بندی صحیح-بسته‌ها، حذف اجزای غیر ضروری، با استفاده از طرح‌های مینیمالیستی. بسیاری از برندها دریافته اند که می توانند مواد بسته بندی را 20 تا 50 درصد از طریق طراحی متفکرانه بدون به خطر انداختن محافظت یا ارائه محصول کاهش دهند. کاهش همیشه باید اولویت اول باشد، زیرا حتی پایدارترین مواد بسته بندی نیز اثرات زیست محیطی دارد.
استفاده مجدد.سیستم‌های بسته‌بندی قابل استفاده مجدد - که در آن بسته‌بندی برای چندین بار استفاده، جمع‌آوری، تمیز کردن و پر کردن مجدد طراحی شده است - می‌تواند به طور چشمگیری ضایعات بسته‌بندی و آلودگی میکروپلاستیک مرتبط را کاهش دهد. در حالی که سیستم‌های قابل استفاده مجدد برای همه محصولات یا همه بازارها امکان‌پذیر نیستند (این سیستم‌ها به زیرساخت‌هایی برای جمع‌آوری، تمیز کردن و توزیع مجدد نیاز دارند)، آنها راه‌حلی قدرتمند برای دسته‌بندی‌های خاص - ظروف نوشیدنی، جعبه‌های حمل و نقل، ظروف خدمات غذا - هستند و با بررسی مدل‌های اقتصاد دایره‌ای مارک‌ها و دولت‌ها در حال جلب توجه هستند. خمیر قالب‌گیری شده می‌تواند در سیستم‌های قابل استفاده مجدد نیز نقش داشته باشد - برای مثال، درج‌های خمیر قالب‌گیری شده که از محصولات در جعبه‌های حمل و نقل قابل استفاده مجدد محافظت می‌کنند، یا اجزای خمیر قالب‌گیری شده که برای کمپوست شدن در پایان عمر یک سیستم قابل استفاده مجدد طراحی شده‌اند.
بازیافت.بهبود نرخ بازیافت و زیرساخت های بازیافت برای کاهش آلودگی بسته بندی ضروری است. این به معنای نه تنها افزایش مقدار بسته‌بندی بازیافتی، بلکه بهبود کیفیت بازیافت (کاهش آلودگی، افزایش استفاده از محتوای بازیافتی در محصولات جدید) و گسترش بازیافت به گونه‌ای است که در حال حاضر بازیافت آنها دشوار است (مانند بسته‌بندی‌های انعطاف‌پذیر چند لایه). خمیر قالب‌گیری شده در جریان‌های استاندارد بازیافت کاغذ بسیار قابل بازیافت است، که یکی از مزایای کلیدی آن است -، اما این مزیت تنها در صورتی محقق می‌شود که مصرف‌کنندگان واقعاً آن را بازیافت کنند، که به برچسب‌گذاری واضح و زیرساخت بازیافت در دسترس نیاز دارد.
جایگزینی مواد.اینجاست که خمیر قالب‌گیری شده وارد می‌شود. جایگزینی بسته‌بندی پلاستیکی با مواد مبتنی بر الیاف{1}}مانند خمیر قالب‌گیری شده، تقاضا برای پلاستیک بکر را کاهش می‌دهد، آلودگی میکروپلاستیک و نانوپلاستیک مرتبط با تکه تکه شدن پلاستیک و استفاده را از بین می‌برد، و بسته‌بندی‌هایی را ایجاد می‌کند که به راحتی قابل بازیافت و کمپوست شدن باشد. جایگزینی مواد باید - جایگزین پلاستیک در جایی که جایگزین‌های مبتنی بر الیاف{4}} می‌توانند الزامات عملکرد را برآورده کنند، به جای تلاش برای جایگزینی همه پلاستیک‌ها صرف نظر از کاربرد، هدف قرار گیرد. برای برخی از کاربردها (بسته بندی مایع، بسته بندی مانع، بسته بندی پزشکی استریل)، پلاستیک ممکن است همچنان بهترین انتخاب به دلایل عملکرد باشد -، اما حتی در این موارد، کاهش مقدار پلاستیک، استفاده از پلاستیک بازیافتی، یا کاوش در مواد جایگزین (مانند خمیرهای قالب گیری شده با پوشش های مانع) می تواند اثرات زیست محیطی را کاهش دهد.
آنچه کسب و کارها و مصرف کنندگان می توانند انجام دهند
رسیدگی به آلودگی نانوپلاستیک ناشی از بسته بندی نیازمند اقدام هم از سوی کسب و کارها و هم از سوی مصرف کنندگان است. در اینجا این است که هر گروه چه کاری می تواند انجام دهد.
برای مشاغل:
ابتدا، یک ممیزی بسته بندی انجام دهید تا بفهمید چه مقدار از بسته بندی پلاستیکی استفاده می کنید، چه انواعی دارد و بزرگترین فرصت ها برای کاهش یا جایگزینی کجاست. شما نمی‌توانید آنچه را که اندازه‌گیری نمی‌کنید مدیریت کنید، و یک ممیزی کامل حوزه‌های-تأثیر بالا را شناسایی می‌کند که تغییرات در آنها بیشترین تفاوت را ایجاد می‌کند.
دوم، کاهش را قبل از جایگزینی در اولویت قرار دهید. آیا می توانید از بسته بندی کمتر استفاده کنید؟ آیا می توانید اجزای غیر ضروری را حذف کنید؟ آیا می‌توانید بسته‌ها را-اندازه دهید؟ کاهش همیشه تاثیرگذارتر از جایگزینی است، زیرا حتی مواد پایدار نیز ردپای محیطی دارند.
سوم، جایگزین‌های مبتنی بر الیاف{0}}مانند خمیر قالب‌گیری شده را برای کاربردهایی که می‌توانند الزامات عملکرد را برآورده کنند، بررسی کنید. با تامین کنندگانی کار کنید که دارای قابلیت های طراحی هستند و می توانند به شما در توسعه بسته بندی کمک کنند که از محصولات شما محافظت کند و در عین حال استفاده از پلاستیک را کاهش دهد. قبل از عرضه کامل به طور کامل تست کنید - هر محصول متفاوت است، و تنها راه برای دانستن اینکه آیا یک جایگزین مبتنی بر فیبر-کارایی دارد یا خیر، آزمایش آن با محصولات واقعی خود در شرایط واقعی-جهانی است.
چهارم، سرمایه گذاری در زیرساخت های بازیافت و کمپوست سازی و آموزش. اگر از بسته‌بندی‌های قابل بازیافت یا کمپوست استفاده می‌کنید، مطمئن شوید که مشتریان شما می‌دانند چگونه آن را به درستی دفع کنند - برچسب‌ها، اطلاعات وب‌سایت، در علامت‌های فروشگاه-. و سازمان هایی را که برای بهبود زیرساخت های بازیافت و کمپوست سازی در بازار شما کار می کنند، حمایت کنید.
پنجم، در مورد پیشرفت و چالش های خود شفاف باشید. مصرف‌کنندگان از صداقت قدردانی می‌کنند - سبزه‌شویی نکنید، دستاوردهای پایداری خود را اغراق نکنید، و وانمود نکنید که تغییر به خمیر قالب‌گیری شده تمام مشکلات زیست‌محیطی شما را حل می‌کند. درباره کاری که انجام می‌دهید، چرا آن را انجام می‌دهید و هنوز چه کارهایی باید انجام شود، شفاف باشید. شفافیت اعتماد ایجاد می کند و به مشتریان اجازه می دهد در سفر پایداری شما به شما بپیوندند.
برای مصرف کنندگان:
ابتدا مصرف کلی محصولات بسته بندی شده را تا حد امکان کاهش دهید. به صورت عمده خرید کنید، محصولاتی را با حداقل بسته بندی انتخاب کنید، کیسه ها و ظروف خود را بیاورید و از برندهایی حمایت کنید که از بسته بندی پایدار استفاده می کنند. تصمیمات خرید شما سیگنالی را به برندها ارسال می کند که مصرف کنندگان برای چه چیزهایی ارزش قائل هستند، و از آنجایی که مصرف کنندگان بیشتری خواستار بسته بندی پایدار هستند، برندهای بیشتری روی آن سرمایه گذاری خواهند کرد.
دوم، بسته بندی را به درستی دور بیندازید. چیزهایی را که قابل بازیافت هستند بازیافت کنید، چیزهایی را که قابل بازیافت هستند کمپوست کنید و دستورالعمل های مدیریت زباله محلی خود را دنبال کنید. آلودگی یکی از بزرگترین مشکلات در بازیافت است - قرار دادن اقلام غیرقابل بازیافت در سطل بازیافت می تواند کل دسته مواد قابل بازیافت را خراب کند. برای درک آنچه در منطقه شما قابل بازیافت است وقت بگذارید و بسته بندی را مطابق با آن دور بیندازید.
سوم، حمایت از سیاست ها و ابتکاراتی که به آلودگی پلاستیکی می پردازند. این می تواند شامل حمایت از قوانین مسئولیت توسعه یافته تولید کننده (EPR)، ممنوعیت کیسه های پلاستیکی، برنامه های سپرده گذاری بطری، و سرمایه گذاری در زیرساخت های بازیافت و کمپوست سازی باشد. اقدامات فردی مهم هستند، اما تغییر سیستمی مستلزم اقدامات سیاستی است و صدای شما به عنوان یک رای دهنده و عضو جامعه اهمیت دارد.
چهارم، مطلع باشید. علم میکروپلاستیک ها و نانوپلاستیک ها به سرعت در حال پیشرفت است و مطلع ماندن از آخرین تحقیقات به شما کمک می کند تا تصمیمات بهتری در مورد محصولاتی که خریداری می کنید و سیاست هایی که حمایت می کنید بگیرید. سازمان‌های علمی معتبر و گروه‌های زیست‌محیطی را دنبال کنید و نسبت به ادعاهایی که به نظر می‌رسد بیش از حد خوب (یا بیش از حد هشداردهنده) برای درست بودن، تردید داشته باشید - واقعیت آلودگی پلاستیک پیچیده است و پاسخ‌های ساده اغلب ناقص هستند.
جاده پیش رو
آلودگی نانوپلاستیک چالشی پیچیده و جهانی است که یک شبه حل نخواهد شد. علم هنوز در حال تکامل است و هنوز چیزهای زیادی در مورد گستره کامل مشکل و موثرترین راه حل ها نمی دانیم. اما آنچه می دانیم برای توجیه اقدام کافی است: بسته بندی های پلاستیکی منبع قابل توجهی از آلودگی میکروپلاستیک و نانوپلاستیک هستند، این ذرات در محیط زیست و بدن انسان گسترده هستند و کاهش بسته بندی های پلاستیکی در منبع، رویکردی معقول و احتیاطی است که خطر را کاهش می دهد در حالی که علم به تکامل خود ادامه می دهد.
خمیر قالب گیری شده و سایر مواد بسته بندی مبتنی بر الیاف{0}} بخش مهمی از راه حل هستند. آنها آلودگی میکروپلاستیک یا نانوپلاستیک پایدار ایجاد نمی کنند، قابل بازیافت و کمپوست هستند، تقاضا برای پلاستیک بکر را کاهش می دهند و می توانند الزامات عملکرد را برای طیف گسترده ای از کاربردهای بسته بندی برآورده کنند. آنها یک گلوله نقره ای نیستند - کاهش، استفاده مجدد و بازیافت بهبود یافته نیز ضروری است - اما آنها یک فناوری اثبات شده و در دسترس هستند که می توانند تفاوت معناداری در کاهش آلودگی میکروپلاستیک و نانوپلاستیک مربوط به بسته بندی- ایجاد کنند.
در Hesheng، ما بیش از یک دهه است که بسته‌بندی خمیری قالب‌گیری شده تولید می‌کنیم و به‌طور مستقیم مشاهده کرده‌ایم که چگونه مواد مبتنی بر الیاف می‌توانند در طیف وسیعی از کاربردها - از لوازم الکترونیکی و آرایشی گرفته تا خدمات غذایی و بسته‌بندی پزشکی جایگزین پلاستیک شوند. ما متعهد هستیم که به نوآوری و بهبود محصولات خود ادامه دهیم، به مشتریان خود کمک کنیم استفاده از پلاستیک و ردپای محیطی آنها را کاهش دهند، و در مورد مزایا و محدودیت های خمیر کاغذ به عنوان یک ماده بسته بندی پایدار شفاف باشیم. اگر علاقه مند به کاوش هستید که چگونه خمیر قالب گیری شده می تواند به کسب و کار شما در کاهش بسته بندی پلاستیکی و آلودگی میکروپلاستیک کمک کند،با تیم ما تماس بگیرید- خوشحال می‌شویم در مورد نیازهای خاص شما صحبت کنیم و به شما کمک کنیم راه‌حل بسته‌بندی پایداری را پیدا کنید که برای محصولات و نام تجاری شما مناسب باشد.
